Is dat niet de gebruikelijke manier? Je gaat naar een plek en maakt een foto van het landschap. Dan nog een van de gerechten. Vervolgens een paar van je vrienden. Je vergeet natuurlijk ook niet een foto van het straatnaambord te maken. En dan heb je de rest, zeg maar een stuk of twintig, allemaal omdat het licht er vanuit een ander perspectief beter uitziet. Als je terugkomt van je reis, puilt je camera uit van tientallen, misschien wel honderden reisfoto’s.Thuis kijk je er niet naar. Ze hebben daarna ook geen enkel nut meer.
Een van de eigenaardige dingen van modern reizen is dat we zoveel moeite doen om onze momenten vast te leggen, maar dat we die foto’s uiteindelijk maar heel zelden zelf beleven. Je fotogalerij is nu een digitale opslagplaats vol herinneringen die technisch gezien bewaard zijn gebleven, maar in de praktijk vergeten.
Het maken van een foto verandert de ervaring.
Er is absoluut niets mis mee om foto’s te maken tijdens vakanties. Een paar foto’s kunnen ons helpen kleine details te herinneren, herinneringen te delen met mensen die er niet bij waren en gebeurtenissen vast te leggen die we anders toch al zouden vergeten.
Hoewel deze subtiele verandering in onze hersenen kan optreden tijdens het maken van aantekeningen, is het tot op zekere hoogte een onbewuste handeling geworden. In plaats van simpelweg te genieten van de zonsondergang, vragen we ons misschien af ​​of de foto wel de moeite waard is, net zozeer als het feit dat we er waren. We denken misschien meer aan de foto op onze telefoon dan aan de zonsondergang zelf. In plaats van volledig onder de indruk te zijn van de charme van de locatie, zoals een lokale markt, draaien al onze gedachten om het vinden van de optimale positie of hoek. Zelfs binnen het geheugen- en fotografieonderzoek wordt de complexe relatie tussen het vastleggen van beelden, het bewerken van foto’s en het terugkijken ernaar niet over het hoofd gezien.
Een onderzoek dat werd gepubliceerd in het tijdschrift voor toegepast onderzoek naar geheugen en cognitie heeft duidelijk gemaakt hoe het bewerken en herhaaldelijk bekijken van foto’s onze herinnering aan ervaringen later kan beïnvloeden. De bron van het probleem ligt dus zeker niet bij de camera. Het is eerder zo dat fotograferen is veranderd van een middel tot een complete vervanging van het scherpstellen.
Meer foto’s betekenen niet altijd meer herinneringen.
Digitale fotografie heeft een grote beperking weggenomen die ons voorheen dwong zorgvuldig te kiezen. Het was erg frustrerend om niet de gewenste foto’s te krijgen omdat het filmrolletje op was.
En dankzij digitale technologie is het maken van veel foto’s moeiteloos en bijna gratis geworden. Het heeft echter wel één nieuw probleem met zich meegebracht: overvloed.
Als je tijdens je vakantie 2000 foto’s maakt, kan het doornemen ervan een hele klus zijn. Welke zonsondergang was nou echt de mooiste? Van welk restaurant is de foto nu eigenlijk interessant? En waarom zijn er 17 bijna identieke foto’s van hetzelfde gebouw?
Uiteindelijk is de eenvoudigste manier om gewoon niets te doen. En zo blijven de foto’s opgesloten in het geheugen van de camera, wachtend tot we ooit weer terugkeren naar de organisatie die we onszelf blijkbaar hebben beloofd!
De fotorol is iets anders dan het geheugenarchief.
Hier gaat iets essentieels verloren. Een echt reisalbum doet veel meer dan alleen een foto van een bezochte plek laten zien. Het brengt via beelden over hoe het voelde om daar te zijn. Dat kan bijvoorbeeld gaan om de persoon met wie je hebt gewandeld, de onverwachte dingen, de grappige momenten en de algehele sfeer van een bepaalde plek. Soms betekent dit dat je kiest voor een ietwat mislukte foto van je kind dat aan tafel lacht, in plaats van een perfecte foto van de buitenkant van het hotel.
Bovendien kan het gaan om een niet al te scherpe straatfoto die ‘s avonds in Rome is genomen en die je direct terugvoert naar die tijd. Wat is dan de meest waardevolle foto? Het hoeft niet per se het meest aantrekkelijke te zijn. Heel vaak is het de foto die een herinnering oproept die verder gaat dan wat je op de foto ziet.
Hoe maak je van reisfoto’s herinneringen die je graag nog eens herbeleeft?
Het antwoord is niet per se om te stoppen met fotograferen. Maak een klein lijstje. Neem na een reis 20 of 30 minuten de tijd om je favorieten uit te kiezen. Verwijder overduidelijke duplicaten en foto’s die per ongeluk zijn gemaakt. Groepeer de waardevolle foto’s op bestemming, datum of
gelegenheid. Voeg een paar woorden toe waar de context anders verloren zou gaan: de naam van het restaurant, de stad waar je doorheen liep, of iets grappigs dat iemand zei. Dit is ook waar een goed digitaal systeem van pas kan komen.Een verschil maken. Er zijn er veel. cloud opslag Diensten die kunnen helpen bij het sorteren van foto’s na de reis en het beschikbaar maken ervan op verschillende apparaten, waardoor een chaotische camerarol wordt omgezet in iets overzichtelijks en de moeite waard om opnieuw te bekijken.
De Bibliotheek van het Congres Ook wordt aanbevolen om persoonlijke digitale archivering te gebruiken als een van de methoden om digitale collecties te bewaren. Dit houdt in dat beschrijvingen gefotografeerd worden en dat zorgvuldig wordt nagedacht over waar de foto’s voor langere tijd worden opgeslagen. Als je vooral gehecht bent aan een bepaalde herinnering, is het dan net zo belangrijk om meerdere kopieën te hebben. Net als de Library of Congress hanteert men de “3-2-1”-methode voor traditionele back-ups om ervoor te zorgen dat als één kopie verloren gaat, er nog andere zijn: bewaar drie kopieën, sla ze op in twee verschillende soorten media en zorg dat je er één hebt.Kopieer naar een extern opslagapparaat.
Er zijn niet veel foto’s nodig.
Misschien is de ware boodschap wel dat we niet minder foto’s moeten maken vanuit een hotelraam of waar dan ook. Leg dat waanzinnig lekkere dessert vast. Leg de hilarische momenten van je vrienden vast. Maak een onscherpe en bijna vergeten straatfoto. Maar soms neem ik mijn telefoon gewoon niet op.
Observeer eerst. Leg het moment vervolgens vast. Wees tijdens je reis ook selectief, zodat de foto’s die de essentie van het moment vastleggen, bij terugkomst echte herinneringen kunnen worden in plaats van digitale rommel.
Het bewaren van reisherinneringen is geen passieve bezigheid, maar vereist dat je de herinnering op je gemak ophaalt en herbeleeft. Je kunt de herinnering op elk gewenst moment in de toekomst weer voor de geest halen.
